اقیانوس; Ocean; Der Ozean

فردی قلبش دریا بود, شاید هم اقیانوس. یکسری جمع شدند و میخواستند قلبش را بیرون بیاورند. ترسیدند و گفتند شاید دنیا را بگیرد! یکی ما بین اون افراد نترسید و سینه طرف را شکافت و قلبش را بیرون آورد. آره اقیانوس بود. نه, اقیانوس آب نبود بلکه اقیانوسی از آتش! همۀ دنیا به آتش کشیده شد. یکی از اون آتیش نگرفته ها, از طرف پرسید: در دلت چه بود که دنیا و افراد را به آتش کشید؟ جواب داد: مگر حس نمی کنی, مگر درک نکرده ای؟ وقتی دید اون نه حس میکنه و نه درک میکنه, گفت: تو توی این آتش بدون عشق میمیری! آری, عشق بود در دلش

جان, Das Leben

Gestern auf dem Weg zur Arbeit bin ich auf einem Spatz aufmerksam geworden, der von einem Auto erfasst wurde. Ich bin zu ihm hin gelaufen und vor ihm auf die Knie gegangen und habe ihn in die Hände genommen. Er lebte noch, aber nach ein paar Minuten erlag er seinen Verletzungen. Diesmal war es seine Seele, die fliegen lernte. Sein lebloser und flugunfähiger Körper lag ohne jede Regung in meine Hand. Mein Herz stand fast still und war sehr traurig. Ein junges Mädchen kam auf mich zu und fragte mich, warum ich das Tier nicht liegen lasse, weil es doch unwichtig ist ob es stirbt oder nicht? Nach einer kurzen Diskussion fragte ich sie, ob sie weiß was das Kostbarste auf dem ganzen Universum wäre? Sie sprach vom Gold, Liebe, … Ich unterbrach sie zornig und sagte, es ist das Leben! Das Leben ist zu kostbar, dass es nicht ausreicht auf das eigene Leben zu achten, sondern man muss auf das Leben aller Anderen auch aufpassen. Wir unterhalten uns noch weiter. Sie erzählte mir, dass sie von zu Hause weggelaufen wäre und seit ein paar Monaten auf der Straße lebt. Das Leben auf der Straße ist hart und schwierig und sie merkt langsam, dass ihre Mutter eigentlich immer nur das Beste für sie wollte. Die Mutter hatte sie wegen ihrer Sucht nicht aus dem Haus gelassen. Weinend erzählte sie mir, dass die Mutter jetzt im Krankenhaus wäre und sie vermisse sie so sehr. Mit Tränen und gesenktem Haupt lief sie davon. *

چند روز پیش در حال قدم زدن چشمم افتاد به گنجشککی که توسط یک خودرو زخمی شده بود و در کنار خیابان افتاده بود. جلو رفتم, باز ایستادم, نشستم, دست دراز کردم و او را در دست گرفتم. قلبم پر تپش شد و گرفت. طفلکی در دست من جانش بپرواز درآمد و جسد همیشه پران خود را برای من باقی گذاشت. بی اختیار بیاد آن تصنیف حبیب افتادم که میگه: گنجشکک اشی مشی روی دست من نشین, باران میاد... ا

/ چند لحظه ای گذشت, دخترک جوانی از راه رسید. گرگی در زیر نور ماه در حال زوزه کشیدن روی بازوانش خالکوبی شده بود. آمد جلو و در دست من جسد بی جان پرنده را دید. هنوز متوجه نشده بود که مرده است. خطاب به من گفت: بیندازش زمین تا بمیرد! با خود گفتم واقعأ که در این دنیا جان بی ارزش شده است. بعد از گفتمان و بحث کوتاهی با دخترک از او پرسیدم, آیا میدانی که پر بها ترین نعمت الهی در گیتی چیست؟ صحبت از سیم و زر و عشق کرد. با کمی خشم جواب دادم, جان و زندگیست! آنقدر پر بها و با ارزش است که تنها نگهداری از جان خود جایز نیست, بلکه باید پاسدارجان و زندگی افراد دیگر هم باشیم. اسمش را پرسیدم و اینکه چه کار میکند. بعد ازکمی درد دل گفت چند ماهیست که از خانه فراریست و خیابانگرد میباشد. قبل از آن دايمأ با مادرش در حال بحث و جدل بوده ولی حالا کم کم درک میکند که او فقط نگران جانش بوده. مادر هر روزه شکایت از اعتیاد او داشته و گاهی اوقات او را در خانه حبس میکرده. اشک از چشمانش جاری شد و گفت, از دیروز هم شنیده است که مادرش در بیمارستان بستری میباشد. اشک ریزان و سر بزیر از من دور شد! در این دنیا جان انسان هم بی ارزش است:-(

Der Regen, Baran, باران

Tränen, Tränen, fließet

Wie der Regen fließen meine Tränen.

Die Tropfen lassen die Hoffnung erblühen,

Wie der Regen die Täler ergrünen.

-

Die Tränen wollen fließen,

Um die wilden Tulpen zu begießen,

Den Schmerz entziehen die Wurzeln.

Tränen, Tränen, fließet

*

اشکریزانم, اشکریزانم

همچو باران اشکریزانم

. ولی از غم و کسلت بیزارم

همره حقم و از هر دو جهان آزادم

خواهم که همچون باران بهاری

, تراوت و شادابی ببارم

. خواهم که با نسیم سحری

دشت و دمن برویانم

, و لاله های صحرایی را بنوشانم

. اشکریزانم, اشکریزانم

Liebe,

هرآنچه که باید گفته میشد, گفته نشد

هرآنکس که باید انسان میشد, انسان نشد

زبان ز گفتارش خموش و بیزار

عقل و جان ز تفکرش بیمار

عشقی پاک و گسسته از بند میبایدش

دردی عمیق و اقیانوسی درنهانش

زنفرین بیزار و در فغان با نا آدمیان

بماند همان انسانی که ببخشید نا آدمیان

Was gesagt werden sollte,

Wurde nie gesagt

Was getan werden sollte,

Wurde nie getan

Was bleiben sollte,

War die ganz große Liebe

Was am Ende blieb,

War das unendliche Leid

Aber die Liebe,

Die Liebe blieb

Und der Mensch,

Der Verzieh.

حقیقت , Wahrheit

آنان میتوانند مرا به زنجیر کشند

مرا بکشند و سینه ام را بشکافند

قلبم را بیرون و به دست آورند

شاید در آن نفرت و درد یابند

اما حقیقت را

حقیقت را هم خواهند یافت

Sie können mich ins Gefängnis stecken!

Sie können mich töten

Sie können meinen Brustkorb öffnen

Und mein Herz herausreißen.

Vielleicht finden sie Wut und Schmerz,

Die Wahrheit,

Die Wahrheit werden sie auch finden.

-

Molana, Molavi, مولوی

Die Vorlage für das Gedicht ist eine Strophe eines Gedichtes von dem größten Mystiker aller Zeiten “Molana“(Molavi). Dschalal ad-Din Muhammad Rumi (مولانا جلال الدین محمد رومی‎)vermutlich am 30. September 1207 in Balkh geboren; † 17. Dezember in Konya(heute in der Türkei) Der Meister möge mir verzeihen, dass ich sein Gedicht umgeschrieben und nicht eins zu eins übersetzt habe.

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک -------- دو سه روزیست قفسی ساخته اند از بدنم

Was ist der Sinn des Lebens?

Wer bist Du in dieser Welt?

Oh, bist Du ein Mensch?

Oder gar ein Knecht?

Nein, Ich bin ein himmlischer Vogel,

Und fliege über die Grenzen,

Die Sein oder Nichtsein trennen.

Manchmal bin ich im Laibe gefangen,

Und zugleich befreit und ohne Sorgen.

Lass mich heraus, denn

Ich bin die Seele und der Mensch.

Die Hülle ist mir zu eng.

Lass mich heraus, denn

Ich bin ein himmlischer Vogel,

Und nicht von dieser Welt!

--- ------

Deutsche Bücher: Mojdeh Bayat und Mohammad Ali Jamnia: Geschichten aus dem Land der Sufis. Frankfurt am Main: Fischer-Taschenbuch-Verlag 1998. ISBN 3-596-13966-X

Muttertag(Mother's Day), روز مادر

11 Mai Muttertag(Mother's Day): danke für deine Unterstützung, deine Aufmerksamkeit und deine Liebe. Ruhe in Frieden(Riposi In Pace). Nur der Himmel kann dich belohnen.

Liebe Mutti,

ich liebe dich so sehr,

wie der Fisch sein Wasser,

so liebe ich dich.

مادر زیبای من,

دوستت دارم مثل ماهی که آب را دوست داره!

روز مادررا به تمام مادرهای عالم تبریک میگویم و روز خوبی را براشون آرزو میکنم. هزاران بوسه برای همتون. همیشه شاد و همیشه خرم باشید.

این گلهای زیبا وستاره های توی آسمان برای همتون.

Nima Youshij, نیما یوشیج, Das neue Gedicht

Löwenzahn, قاصدک

Das neue Gedicht:

-

In dem deutschsprachigen Raum versteht man die Bedeutung der Überschrift nicht ganz richtig und wahrscheinlich besteht ein Erklärungsbedarfs. Die persische Sprache kennt viele Formen eines Gedichtes und jede Form hat einen eigenen Namen(Ghazal, Dobeyti, …) und zwar mit genau definierten Regeln. Seit Jahrhunderten waren die Regeln der Dichtung wie ein ungeschriebenes(vieles war auch festgeschrieben) Gesetz und alle hielten sich daran. Mitte des letzten Jahrhunderts hat ein Dichter Namens Nima Youshij(نیما یوشیج) mit den Gesetzen gebrochen und neue Gedichte mit neuen Gesetzen verfasst, seit dem streiten sich die Experten über die neue Kunst! Die Streitereien gingen soweit, dass manche Experten die neuen Schriften nicht als ein Gedicht sehen wollten, sondern behandelten die Gedichte als ein normales Textstück! Hier lesen Sie ein kurzes Plädoyer eines Befürworters der neuen Kunst.

Noch Jahre nach dem entstehen der neuen Kunst streiten sich die Experten über den Sinn und die Richtigkeit der Nima’s Gedichte, dabei spielen das Gefühl und die Empfindungen der Personen eine größere Rolle als die Vernunft. Die Befürworter argumentieren mit ihrem Gefühl und beziehen, genauso wie die Gegner, eine falsche Stellung. Dabei müssen sich die Befürworter die Argumentation der Gegner zu eigen machen und eine genaue und plausible Erklärung für die Schönheit und vor allem die Richtigkeit der Gedichte liefern. Sie hätten die Nomenklatur der alten Lyrik genauer studieren müssen, um mit Vernunft und Argumentation die Daseinsberechtigung der neuen Kunst vor Augen führen zu können. Leider kennen viele Befürworter noch Jahre danach nicht einmal die Grundregeln des alten Stils, geschweige denn das Verstehen der Entstehung der einzelnen Stile und deren Geschichte! Somit lieferten sie den Gegnern vernichtende Argumente gegen die neue Kunst. Um erfolgreich einen neuen Kunststil zu verteidigen, bedarf es einem behutsamen und vernünftigen Vorgehen, denn die Menschen haben sich Jahrhunderte lang an den alten Stil gewöhnt und ein abrupter Stilwechsel gegen die Denkweise und die Gewohnheiten des Menschen ist schwer durchsetzbar! Deshalb haben manche Befürworter einen Bärendienst geleistet, der um Jahre die Weiterentwicklung der Lyrik und somit der Sprache zurück warf. Im Zuge der hässlichen Auseinandersetzungen, wurden nicht einmal den Schriften des Nima Youshig’s(نیما یوشیج) die nötigen Achtung gegeben. Von vielen Menschen wurden die Gedichte einfach als Texte eines Mannes abgetan, der nur sein Verlangen nach Schreiben dokumentierte (es ist traurig). Erst jetzt viele Jahre danach finden langsam seine Lyrik und somit er selbst die nötigen Achtung und die Würdigung eines Pioniers und Dichters. Jede neue Kunst hat immer am Anfang mit Vorurteilen und Gewohnheiten des Menschen zu kämpfen und braucht einige Zeit, um sich behaupten zu können. Ein Dichter muss in das Innere und zum Teil in die Seele des Menschen eindringen und dort deren Kummer, Liebe, … ablesen, um diese in einem klangvollen Text zu verarbeiten, das man als Gedicht erkennen kann. Wahrhaftig keine leichte Aufgabe. Weiterhin sind die Menschen von unterschiedlicher Natur und jeder hat eine andere Empfindung gegenüber der Kunst. Ein Gedicht oder eine Kunst kann das Herz eines Menschen stark berühren, bei einem anderen Menschen aber kalt und anstandslos wirken! Also es gibt keine Definition für die Kunst oder das Gedicht. Jeder kann durch die Erfahrung, Gefühl, … seine eigene Definitionen für die Kunst, die verschiedene Stücke als schön oder hässlich empfinden. Bei dieser Betrachtungsweise erscheint ein Für oder Gegen als eine lächerlichen Unwissenheit und wirkt anstandslos. Wir müssen jede Kunst einzeln und allein für sich betrachten und nicht die Zugehörigkeit zu einem bestimmten Stil, Person, …, oder Volk. Ob ein Gedicht oder Gemälde schön ist, entscheidet nicht seine Stilrichtung, sondern nur die eigene Schönheit.

Für Anregungen und Verbesserungen bin ich offen. Vielen Dank für das Lesen und Ihre Geduld. Maziar

Nima Youshig, نیما یوشیج, شعر نو

Rah, راه

شعر نو: سعی بر این داشتم که این مقاله را زیاد خشکش نکنم, ولی دست خودم نبود و بعدش هم اگر جدی نمی نوشتم, شاید بعضیا بهم ایراد میگرفتند. لطف کنید منو ببخشید اگر یکم خشک شده , متشکرم. ه

*

سالها بعد از نیما هنوز هم بسیاری از استان به دعوی برسر درستی راه تازه برگزیدۀ او نشسته اند. اینک مقاله ای کوتاه با قلم یکی از دوستداران راه نو.ه به راستی پس از چندصدسال شعر کهن, سوای راهی که نیما برگزید, چه راهی قابل گزینش و اعتبار بود؟ شعر نیما راهی بود که اگر چه اذهان معتاد به شعری هزار و چندصدساله را در هم ریخت, ولی ادامۀ راستین و صورت تکامل یافته شعر کهن بود. طریقی که همه کس پای راهپویی و چشم شناسایی آن را نداشت. چون مخالفان حس شناسایی راهی نو را نداشتند و موافقان با قلب و احساسات خود استدلال کردند, مخالفان و موافقان را ناچار به ایستادن در برابر یکدیگر کرد. اما هر موافقی آگاه نیست, چرا که معمولأ موافقان هنر نو و تازه بیشتر در خط احساسات خود حرکت میکنند تا در خط لوجیک. همچنانکه مخالفان در خط تعصب گام مینهد تا تقبل. بنابر این اگر ناچارم بگویم که بسیاری از موافقان یا مدافعان نه تنها در تشنج زدائی نکوشیدند بلکه به آن دامن زدند, از این روست. آنان نه تنها به اصل مسئله "تعریف شعر" واقف نبودند, بلکه در دایرۀ همان تعریف نیز به تمام جوانب هنری شعر کهن آگاهی نداشتند. به همین دلیل بود که اغلب موافقان خود میدانستند که در برابر دلائل متعصبان آمادگی ایستادگی نخواهند داشت. زیرا اینان بیشتر به اتکای احساسات و شعور خود, یعنی با توجه به زمینه های فرهنگ غرب و به خصوص شعر جدید آن, به دفاع برخاسته بودند. اما یک هنر نو به مدافعانی احتیاج داشت که بر مبنای همان معایر و موازین متعصبان و با تکیه بر فرهنگ دیرینه پارسی به اثبات حقانیت او برمی خیزیدند, نه مدافعانی که بدون هر گونه آگاهی به پرخاشگرائی و خسومت برخیزند. از این روست که قلم زدن و به دفاع برخاستن از یک هنر نو وجوان کاریست بسیار دشوارو خالی از هر گونه پرخاشگرائی و خسومت. در غیر این صورت استدلال مدافعان بجای اینکه راهگشا و دارندۀ براهین لازم باشد, خود پر از اشتباهات خواهد بود. بنابر این فقط کسانی قادر به یک دفاع ثمربخش از شعر نیما بودند که خود به تمام ضوابط و قواعد شعر فارسی واقف بودند و متئسفانه تعداد اینان کم بود. و از آنجا که اذهان عمومی به قوائد شعر کهن آگاهی داشت و استعداد و آمادگی یادگیری قوائد هنری نو را نداشت, جارو جنجال ادامه یافت و کم کم سدی غیر قابل عبورو نامرئی بین مخالفان و موافقان ایجاد گردید. بدین سبب نه تنها نوشته های مدافعان بلکه نوشته های نیما هم که حقیقتأ شایستگی مطالعه و مدافعه لازم را داشت, مورد عنایت واقع نشد! پیشتازان هنری نو, می بایستی در دنیا ودر بطن روح انسانها نفوز و پرده از خواسته های نهفته آنان بردارند تا قادر به لمس احساسات و ایجاد شوقی نو در ذات انسانی باشند. روشن است که دنیای درونی ما هنری نو را ناآشنا و مبهم خواهد دید, چرا که در آغاز قادر به کنار گذاشتن سریع عادتها و خواسته های خود نخواهد بود. سنن و عادات دیوارهائی هستند که اغلب تفکر را از ما سلب و ایجاد شوقی نو را به تأخیر می اندازند. شعر واسطه ایست مابین شاعر و خواننده که احساسات درونی شاعر را برملا و خواننده را در آن سهیم می کند. شعر پرده ها را می درد و همه چیز را در زیر نوری روشن, عریان و برهنه نشان میدهد و زیبائی خاصی به هر داستانی می بخشد. هر هنر تازه ای که در تاریخ بشری بوجود آمده, همواره سرچشمه ای متلاطم و طغیانی داشته و جریان آن به مرور زمان آرام گرفته است. هر هنری خواستارنی و مخالفانی دارد. بسیاری آنرا زیبا دانسته و شیفته آن می شوند, عده ای دیگر آنرا پوچ و خالی از هر گونه هنر می شمارند. زیبا شناختن هنر, شخص یا شئی را باید هر کس از دیدگاه خود و با توجه به احساسات درونی خود پاسخ داده و ارزیابی کند. در ثانی هرفردی در مقاطع مختلف زندگی خود خواسته و عقیده های خود را تغییر خواهد داد. زین رو نباید زیبا یا پوچ شمردن هنر تمام هنرمندانی که در یک زمینه خاص به کار مشغولند را امری ابدی و غیر قابل تغییر دانست , بلکه باید بیشتر با توجه به کارهای هنری, آنها را مورد بررسی قرار داده و یکایک آنان را ارزیابی کرد. ی

در پایان از همۀ خوانندگان تشکر میکنم. اگر مایل بودید لطفأ نظرتان را بنویسید و اگر هم مایل نبودید, روز خوبی را برایتان آرزو می کنم. شاد باشید. ه

//

Schloss, palace, château, صنم, قصر

میگن دنیا مال عاشقهاست! عاشقها هم که همه میدانند دیوانه هستند. ولی خوب فکر میکنم اشتباه مکنند, دنیا مال پول هستش و قدرت و کلاهبردارها! یعنی دنیا به دست پولدارها و قدرتمندها میچرخد و دنیا هم مال آنهاست. اکثرشان هم که کلاهبردار و جانی هستند(از انسانهائی که در این دسته نیستند پوزش میخواهم). یکسری دیوانه هم جمع شدند و میگویند, دنیا مال عاشقهاست, ها ها ها! حالا نظر شما چی هست؟ این هم یک شعر برای( صنم) دیوانه ها. این سئوال پایین را لطفأ از ژرفای قلب به خود جواب بدهید

* * دوست داشتید این قصر بالا مال شما بود؟

*

خواستم باشی تو یارم ای صنم اما نشد --- تا شود به روزگارم ای صنم اما نشد

جلوه گرسازی برایم زیر وبالای جهان --- تا که کام دل برآرم ای صنم اما نشد

پرده برگیری زروی ماهت ای سیمین عذار --- مهربان باشی کنارم ای صنم اما نشد

دوش هنگام سحر در ترک از میخانه ها --- هرچه گفتم خاکسارم ای صنم اما نشد

سعی کردم تا شوم من بی تفاوت بعشق تو --- جدیت کردم بکارم ای صنم اما نشد

گرچه صدها دلخوشی باشد بجز سودای تو --- تا بود صبر و قرارم ای صنم اما نشد

دوری جانان کند رخساره را زرد ونحیف --- بر تحمل سعی دارم ای صنم اما نشد

خواستم تا نور رخسارت کند روشن دلم --- به شود حال نزارم ای صنم اما نشد

همچو آن یار انا الحقگو برای دوستی ---- تا برند بالای دارم ای صنم اما نشد

گفتمش سازم زهجرت با رقیبان آشتی --- تا کنارت سرگزارم ای صنم اما نشد

هرچه کردم من نصیحت این دل شوریده را --- کن فراموش این نگارم ای صنم اما نشد

خواب راحت بر دو چشم ماهرمسکین نرفت --- رحم کن بر دل زارم ای صنم اما نشد

-----

*